Analyse van tijdlijnmanipulatie, getuigenverklaringen en plaats delict in de zaak Marianne Vaatstra door OM.

Was pd wel de échte pd? Waarom schoof het OM met tijdstippen?

1. Inleiding – Uitgangspunt: tijdstip melding aan rechercheur

Op zaterdag 1 mei 1999 werd het lichaam van Marianne Vaatstra aangetroffen in een weiland nabij Veenklooster. De eerste rechercheur werd om 10.10 uur verwittigd van de vondst. In het requisitoir werd gesteld dat er “meer dan negen uur” zat tussen de moord en de ontdekking van het lichaam. Dit betekent dat de moord volgens het Openbaar Ministerie (OM) rond circa 01.10 uur moet hebben plaatsgevonden.

Tegen deze tijdlijn – en het scenario waarin de moord in het weiland plaatsvond – bestaan ernstige aanwijzingen en verklaringen die een andere werkelijkheid suggereren.

2. Getuigenverklaringen rond 01.00 uur – conflicten met het officiële scenario

Verhaal 1 – Twee jonge vrouwen, waaronder collega van Marianne

  • Rond 01.00 uur ’s nachts fietsten twee jonge vrouwen vanaf de rotonde richting Veenklooster over het bewuste fietspad.
  • Eén van hen werkte met Marianne in de supermarkt.
  • Zij herinnerden zich het tijdstip goed: vóór 02.00 uur thuis vanwege afspraken met ouders.
  • Jaren later bezochten rechercheurs haar thuis en drongen aan dat het tijdstip eerder 02.00 uur moest zijn.
  • Zowel de vrouw als haar moeder bleven bij 01.00 uur.

Verhaal 2 – Derde jonge vrouw, alleen

  • Deze vrouw reed rond 01.00 uur over dezelfde rotonde.
  • Bij de politie zei een rechercheur letterlijk tegen haar:

“Jij moet er langs zijn gereden rond het tijdstip van de moord.”

De beide getuigen op de fiets zouden, als de moord rond 01.00 uur in het weiland had plaatsgevonden, iets gezien of gehoord moeten hebben:
– twee fietsen aan het pad,
– een man en vrouw lopend in de berm of weiland,
– geschreeuw of verzet.

Maar ze merkten niets.

3. Officiële tijdlijn wringt met de verklaringen

  • Als de moord rond 01.10 uur plaatsvond dan is het niet verklaarbaar dat geen van de getuigen die op dat tijdstip passeerden, enig teken van de misdaad opmerkte.
  • De logische reactie vanuit het OM was dan ook: de tijdstippen van de getuigen moeten fout zijn. Maar als de getuigen gelijk hebben, dan moet er iets mis zijn met de reconstructie van het delict zelf.

4. Tijdsverschuivingen door politie en OM: strategisch patroon

Getuigen onder druk – Verhaal 1

  • Rechercheurs probeerden het tijdstip van 01.00 uur naar 02.00 uur te verplaatsen.
  • Doel: verklaren waarom de vrouwen niets opmerkten – als ze pas ná de moord langskwamen, is dat logisch.

Tijdmanipulatie in Opsporing Verzocht – 4 mei 1999

  • De portier van Paradiso verklaarde dat Marianne, Spencer en Wietze om 00.00 uur vertrokken.
  • Andere getuigen zagen Marianne later alleen of Spencer alleen.
  • Toch meldde het OM op televisie dat ze pas om 01.30 uur vertrokken: een verschuiving van 1,5 uur.

Opnieuw een verschuiving om conflicterende waarnemingen weg te werken.

5. Cruciale vraag: waarom die inspanning om tijdstippen op te rekken?

Dit leidt tot een fundamentele hypothese:

Waren deze inspanningen van het OM niet slechts bedoeld om het tijdstip van de moord te verschuiven, maar vooral om te verhullen dat de moord mogelijk helemaal niet in het weiland heeft plaatsgevonden?

Onderbouwing:

  • Zowel Bauke Vaatstra (vader) als Spencer Sletering verklaarden dat ze twijfelden aan het weiland als plaats delict.
  • Waarom?
    • Geen zichtbare worstelsporen in het gras.
    • Geen 3 liter bloed aangetroffen op de plek waar een zware keeldoorsnijding zou hebben plaatsgevonden.
    • Geen directe sporen van strijd, ondanks het brute karakter van de moord.
  • Sommige forensisch specialisten wezen ook op het ontbreken van sleep-, – of loopsporen naar het lichaam.

Als Marianne elders is omgebracht, en later in het weiland is neergelegd, dan wordt het logisch:

  • Dat er geen worsteling of bloed op die plek is.
  • Dat getuigen op het pad niets zagen: de moord was daar niet bezig.
  • Dat het OM tijd en locatie moest schuiven om het scenario zonder getuigen sluitend te maken.

6. Conclusie

Door alle feiten samen te brengen ontstaat een verontrustend beeld:

  • De formele tijdlijn van het OM (moord rond 01.10 uur) botst met consistente en goed onderbouwde getuigenverklaringen rond 01.00 uur.
  • In plaats van de tijdlijn aan te passen, probeerde het OM getuigenverklaringen te herschrijven door tijdsdruk, ondervraging en publieke framing.
  • Deze manipulaties sluiten niet alleen onhandige verklaringen uit, maar dekken mogelijk ook een onjuiste plaats delict af.

Slotvraag – nu integraal verwerkt:

Kunnen de inspanningen van het OM om tijdstippen op te schuiven bedoeld zijn geweest om te verhullen dat – zoals Bauke Vaatstra en Spencer Sletering verklaarden – de moord mogelijk niet in het weiland heeft plaatsgevonden?

Want als de moord niet op die plek gebeurde, maar het lichaam daar werd neergelegd, dan verklaart dat:
– Het ontbreken van sporen (bloed, worsteling, looproutes).
– De onwetendheid van getuigen die er rond het vermeende moordmoment passeerden.
– De behoefte van het OM om met tijd en locatie te schuiven om hun reconstructie overeind te houden.

Afsluitend:

Ik ben benieuwd hoelang u nog geloofd wat u aantoonbaar op de mouw is gespeld.

Pieter Postma

 

 

 

 

Pieter Postma